امامی که عبادت وراز و نیاز شبانه اش با خدا و شجاعت وجنگ آوریش نظیر نداشت. درکار و تولید و سازندگی نیز یگانه دوران بود. از دسترنج خود می خورد و با کار و عرق جبین، خانواده اش را اداره می کرد و آن را عبادت خدا می دانست و بیکاری و فقر و درنتیجه دست سؤال به سوی این و آن درازکردن را ازصفات زشت و پرنکبت می دانست.

1- آبیاری باغ های مدینه

روزی به خانه آمد و ازفاطمه (س) پرسید، غذایی داریم؟ پاسخ شنید که درمنزل چند روزی غذای کافی نیست. امام سطل آبی گرفت و بیرون رفت وآبیاری یکی ازنخلستانهای اطراف «قبا» را به عهده گرفت و شب تا صبح مشغول آبیاری شد.

2-کارگری امام (ع)

روزی شرایط مادی زندگی برعلی (ع) به قدری تنگ شد که دچار گرسنگی شدید گردید. از خانه به جستجوی کار،بیرون آمد اما درمدینه کاری پیدا نکرد. تصمیم گرفت به حوالی مدینه برود تا شاید درآنجا کارپیدا شود. به آنجا رفت ناگاه دید زنی خاک را غربال کرده و منتظر کارگری است تا آب بیاورد و آن را گل نماید.
حضرت علی(ع) با او صحبت کرد. دریافت که او درانتظار کارگر بوده است. پس از توافق درمورد دستمزد مشغول آب کشیدن از چاه و آماده کردن گل برای ساختمان شد و درپایان کار مزد خود را که مقداری خرما بود از آن زن گرفت و به مدینه بازگشت. وقتی به محضر رسول اکرم(ص) رسید، ماجرا را بیان نمود.
پیامبر (ص) و علی (ع) با هم نشستند و از آن خرماها خوردند و گرسنگی آن روزشان برطرف گردید.


3- تشویق به کار:


امام به بی نیازی و خودکفایی بسیار توجه داشت و همگان را برای بی نیاز شدن، به کار و تولید تشویق می کرد و خود آنقدر کار می کرد که در دستانش پینه و آبله وجود داشت.
در حدیثی فرمود: تجارت کنید و به کار و تولید روی بیاورید تا از آنچه در دست دیگران است بی نیاز شوید.

امروز نوزدهم رمضان مصادف با سالروز ضربت خوردن حضرت اميرالمؤمنين علي(ع) است. شيعيان جهان از ديشب به مدت چند روز در غم از دست دادن بزرگترين پيشواي خود، ابرمرد تاريخ، سمبل و اسوه يگانه پرستي، عدالت، آزادي، انسانيت، صداقت، پاكدامني، تقوي و اصول گرايي به سوگ مي نشينند

علي(ع) تنها رهبري است كه وقتي اسم او به زبان مي آيد، همه مردم جهان حتي غيرمسلمانان جهان هم متاثر مي شوند. به گفته يكي از محققان بزرگ نهج البلاغه، هنوز هيچ كس پيدا نشده است كه حقيقت وجودي علي(ع) را آن طور كه بوده، درك كند و به عظمت آن حضرت پي ببرد
اين محقق و استاد دانشگاه مي گويد: هيچ كسي قادر نيست به همه حقيقت وجودي حضرت اميرالمؤمنين(ع) پي ببرد و فقط مي توان با مطالعه نهج البلاغه و سيره او به برخي از ويژگي ها، ارزش ها و رهنمودهاي او توجه كرد
مهمترين سؤالي كه امروز در ذهن بسياري از مردم جامعه مطرح مي باشد اين است كه علي(ع) با همه بزرگي و عظمت و جايگاه مهمي كه در دين اسلام و بين ما شيعيان دارد و نزديكترين فرد به پيامبراكرم(ص) بوده است، چه جايگاهي در زندگي ما شيعيان دارد؟ آيا واقعا همان طور كه در ايام ضربت خوردن و شهادت او، به سوگ مي نشينيم و عزاداري مي كنيم، در بقيه اوقات سال هم مواظب هستيم كه ارزش ها و آرمان هاي مقدس او را در زندگي مان پاس بداريم و به دستور آن پيشواي بزرگ شيعه گوش فرا دهيم و او را در كارهايمان فراموش نكنيم؟